2017-09-20
Darmowy biuletyn!

Chcesz otrzymać serię wypakowanych informacjami biuletynów w formacie PDF, o skutecznym i poprawnym tworzeniu oraz oglądaniu obrazów trójwymiarowych - bez żadnych zobowiązań?
Zapisz się już teraz!

imię: *
nazwisko:  
e-mail: *
kod poczt.  
(do statystyki geograficznej)
co Cię interesuje w stereo-3D:
* Zgadzam się z Polityką Prywatności
 
* Wymagane pola
Informacja

Witamy na nowych stronach STEREOS!

Ciągle trwają tu prace, więc jeśli znajdą Państwo jakieś niedociągnięcia lub błędy, to bardzo za to przepraszamy i prosimy o ich wskazanie na adres: webmaster(małpa)stereos.pl

Jesteś tutaj

Strona główna » 3d.info

Tworzenie

Sposoby uzyskiwania obrazów stereoskopowych (wg kolejności powstawania):

» Metody rysunkowe i malarskie (ręczne)
» Metody fotograficzne (utrwalanie rzeczywistości)
» Metody komputerowe (generowanie obrazów rzeczywistości wirtualnej)
• Metody rysunkowe i malarskie (ręczne)

Pierwsze, proste rysunki stereo wykonywał sir Charles Wheatstonew latach 20-tych XIX w.

Przykład stereopary - sposób oglądania

Sam oglądał je bez przyrządów, metodami swoboglądu, ale chęć pokazaniatych dzieł szerszemu gronu wymogła na nim potrzebę zbudowania przyrządu ułatwiającego proces oglądania stereopar. Tak powstał pierwszy stereoskop (lustrzany), opisany w szczegółach w liście do Brytyjskiej Królewskiej Akademii Nauk w 1838 roku.
Stereoskopowe bryły rysowano później w celach poglądowych, głównie w nauce geometrii (stereometrii). Najczęściej prezentowano je w formie anaglifów.

Przykład anaglifu - sposób oglądania

Maszyny do rysunku stereo powstawały, aby usprawnić rysowanie stereopar o prawidłowej perspektywie i głębi. Składały się z systemu dźwigni i pantografów, połączonych w taki sposób, aby ruchy jednego rysika w przestrzeni trójwymiarowej były zamieniane na ruchy dwóch pisaków, kreślących dwa płaskie obrazy, o odpowiednio przesuniętych konturach. Artysta może bezpośrednio obserwować tworzony obraz trójwymiarowy dzięki zintegrowanemu z przyrządem stereoskopowi lustrzanemu.

Najwyższy stopień mistrzostwa prezentują bardzo mało znane obrazy stereoskopowe Salvadora Dali. Artysta ten nie używał do swoich prac 3D żadnych maszyn ułatwiających. Najczęściej widuje się tylko jedną połowę ze stereopary, bez żadnej wzmianki, że to była praca stereo! Poniższa grafika czarno-biała była logo II kongresu ISU w 1976r. w Paryżu:

Stereopara równoległa - sposób oglądania
• Metody fotograficzne (utrwalanie rzeczywistości)

Chwilowo zajmiemy się wyłącznie tworzeniem zdjęć stereo, pozostawiając kwestię wykorzystania otrzymanych stereopar na później (prezentacja zdjęć stereo jest znacznie trudniejsza od ich wykonania).

Dość łatwo uzyskać zdjęcie trójwymiarowe. Sprowadza się to do wykonania dwóch zdjęć (stereopary), z dwóch punktów oddalonych od siebie tak, jak oczy obserwatora, czyli ok. 65 mm.
W przypadku obiektów nieruchomych wystarczy jeden aparat, który, przesunięty po wykonaniu pierwszego zdjęcia poziomo o ok. 65 mm, wykonuje drugie ujęcie. Można tu zastosować różne metody przesuwu aparatu, byle podczas przesuwania zachować jego poziomą orientację i niezmienność kierunków patrzenia (równległość osi optycznej). Najprostsza jest metoda "Cha-Cha" (cza-cza), polegająca na przechyleniu ciała poprzez przeniesienie jego ciężaru z jednej nogi na drugą pomiędzy dwoma ujęciami, z aparatem trzymanym w rękach przy twarzy. Można też przesunąć aparat oparty na stole czy prostej barierce. Ideałem jest zastosowanie precyzyjnych sanek fotograficznych umocowanych na stabilnym statywie. Metoda jednego aparatu bardzo dobrze nadaje się do martwej natury, bezludnej architektury bądź statycznego pejzażu (uwaga na przelatujące ptaki i chmury - mogą pojawiać się znienacka lub niepostrzeżenie znacznie zmienić pozycję i kształt!).

Do ruchomych scen powyższa metoda zupełnie się nie nadaje. Oba zdjęcia składowe muszą być wykonane jednocześnie. Najlepszym rozwiązaniem jest fabryczny aparat stereoskopowy. W końcu 2009 roku FUJIFILM wprowadziło na rynek pierwszy trójwymiarowy aparat cyfrowy: FinePix REAL 3D W1 (zobacz w sklepie). Dostępne są także proste aparaty amatorskie typu compact oraz bardzo drogie, krótkie serie aparatów najwyższej klasy. Ponadto czasami można trafić na jakąś okazję na giełdach fotograficznych lub aukcjach internetowych - najczęściej zdarzają się tam używane aparaty FED-Stereo oraz Sputnik-stereo (oba "analogowe", produkowane kiedyś w byłym ZSRR).

Alternatywą dla fabrycznego aparatu stereo są różnego rodzaju zestawy dwóch jednakowych, stabilnie połączonych i dobrze zsynchronizowanych aparatów standardowych (zobacz zestaw cyfrowy DUO >> ).
Wchodzą tu w grę proste kompakty (nawet jednorazowe), lustrzanki lub aparaty cyfrowe. Jednoczesne (lub prawie ;-) wyzwolenie migawek uzyskać można na wiele sposobów. Najprostsze aparaty można wyzwolić przez jednoczesne naciśnięcie obu migawek dwiema rękami. Aparaty z gniazdem dla wężyka spustowego można wyzwalać podwójnym wężykiem - można takie kupić w sklepach lub na giełdzie. Ideałem jest jednoczesne wyzwolenie aparatów sterowanych elektronicznie, lecz tu uwaga: większość aparatów wykazuje jedno-dwu sekundowe opóźnienie przy wyzwalaniu "wężykiem elektrycznym" a to bardzo utrudnia "wstrzelenie" się w ten najlepszy moment. Możliwa jest też akrobatyczna metoda wyzwalania zestawu dwu aparatów, trzymanego jedną ręką, przy pomocy pilota IR (na podczerwień) trzymanego w drugiej, maksymalnie wyciągniętej ręce (aby promień z pilota objął sensory obu aparatów).

Problemy z jednoczesnym wyzwoleniem obce są konstrukcjom, wykorzystującym typową lustrzankę i specjalny obiektyw stereoskopowy. Stosując lustrzankę analogową lub współczesną, wysokorozdzielczą cyfrówkę, otrzymujemy całkiem poręczny i skuteczny zestaw stereoskopowy.
Kolejną możliwością są różnego rodzaju nasadki na obiektywy typowych aparatów, zwykle lustrzanek. Wykorzystujące pryzmaty i/lub lustra wysokiej jakości, nasadki te kierują do normalnego obiektywu dwa obrazy składowe, widziane z punktów oddalonych od siebie o typową dla stereoskopii odległość ok. 65 mm. Na giełdach foto spotyka się czasem nasadki "radzieckie", raczej słabej jakości. Rarytasem są nasadki Zeissa lub Pentaxa do aparatów pełnoklatkowych - od dawna nie produkowane, porządnie wykonane i dające niezły obraz stereo.
• Metody komputerowe (generowanie obrazów rzeczywistości wirtualnej)

Z obrazami 3D generowanymi komputerowo spotykamy się ostatnio na każdym kroku - dobre grafiki często są tworzone w oparciu o technologię symulowania nieistniejących obiektów w promieniach wirtualnych lamp. Także większość gier komputerowych w ostatnich latach nosi plakietkę "3D". Niestety nie jest to pełen trójwymiar i powinno być raczej nazwane "2 i pół D". Wprawdzie wirtualna scena tworzona jest w przestrzeni trójwymiarowej (stąd wynika taki realizm) ale już prezentacja odbywa się w sposób klasyczny, to znaczy po sprasowaniu (rzutowaniu) obrazu do dwóch wymiarów. Każde oko obserwatora widzi ten sam obraz, a więc nie ma tu mowy o postrzeganiu stereoskopowym.
Ale jest na to sposób: czy to w programie generującym grafiki 3D, czy też w grze scena trójwymiarowa jest już przecież tworzona w pamięci komputera i wystarczy zastosować dwie odpowiednio ustawione kamery wirtualne a następnie wyprowadzić obrazy z tych kamer jako osobne obrazy.
W przypadku uniwersalnych programów z grupy "ray-tracer", służących do tworzenia dowolnych scen wirtualnych, otrzymane stereopary możemy obrabiać i prezentować na wiele sposobów. Jednak gry komputerowe, przez swą interaktywność, wymagają aby gracz mógł oglądać obraz trójwymiarowy bezpośrednio na ekranie komputera, w czasie gry. Umożliwiają to specjalne okulary migawkowe LCD, zaciemniające na zmianę raz prawe a raz lewe oko, w cyklu powtarzanym ponad 100 razy na sekundę, dokładnie zsynchronizowanym ze zmianami obrazów na ekranie, gdzie pokazywane są naprzemiennie obrazy z prawej i z lewej wirtualnej kamery.
Są także inne programy, umożliwiające tworzenie stereopar lub innych form obrazów stereo (np. anaglifów) z obiektów, którymi manipulują. Np. słynny generator fraktali - "Fractint" od wersji 19 umożliwia przedstawienie fraktali w trzech wymiarach. Są też programy, odtwarzające trójwymiarowy wygląd powierzchnni Ziemi na podstawie map cyfrowych dostępnych w internecie.