2017-05-29
Darmowy biuletyn!

Chcesz otrzymać serię wypakowanych informacjami biuletynów w formacie PDF, o skutecznym i poprawnym tworzeniu oraz oglądaniu obrazów trójwymiarowych - bez żadnych zobowiązań?
Zapisz się już teraz!

imię: *
nazwisko:  
e-mail: *
kod poczt.  
(do statystyki geograficznej)
co Cię interesuje w stereo-3D:
* Zgadzam się z Polityką Prywatności
 
* Wymagane pola
Informacja

Witamy na nowych stronach STEREOS!

Ciągle trwają tu prace, więc jeśli znajdą Państwo jakieś niedociągnięcia lub błędy, to bardzo za to przepraszamy i prosimy o ich wskazanie na adres: webmaster(małpa)stereos.pl

Jesteś tutaj

Strona główna » 3d.info

Pytania i odpowiedzi

Pytania i odpowiedzi PiO

Co to jest fotografia trójwymiarowa (3D)?
Co jest potrzebne do rozpoczęcia fotografowania trójwymiarowego?
Czy to prawda, że można oglądać obrazy w trzech wymiarach bez przyrządów?
Czy są książki dające dogłębną informację o 3-D?
Czy można otrzymać obraz 3-D wyświetlając slajdy 3-D na ekranie?
Czy do projekcji slajdów 3-D można użyć typowych rzutników karuzelowych?
Czy można istniejące zwykłe zdjęcia zamienić w trójwymiarowe?
Gdzie można znaleźć informacje o klubach stereoskopowych na świecie?
Jakie są główne sposoby otrzymywania obrazów 3-D?
Jakie są główne sposoby oglądania obrazów 3-D?
Czy stosowanie metod swoboglądu nie szkodzi oczom? Po kilku minutach ćwiczeń bolały mnie oczy!
Czy trudno nauczyć się oglądania zdjęć stereo bez przyrządów?

*** Jeśli na Twoje pytania nie ma tu odpowiedzi - wyślij je do nas! ***

P: Co to jest fotografia trójwymiarowa (3D)? O: Fotografia trójwymiarowa (stereoskopowa, 3D) wykorzystuje specjalne aparaty z dwoma obiektywami zwykle rozstawionymi tak, jak ludzkie oczy (czyli ok. 6,5cm). Kiedy ogląda się tak utworzone obrazy w specjalnej przeglądarce (lub "zezując!") każde oko widzi tylko jeden, przeznaczony dla niego obraz. W mózgu następuje połączenie tych obrazów w jedną prawdziwie trójwymiarową scenę, z pełnym wrażeniem głębi przestrzennej. powrót
P: Co jest potrzebne do rozpoczęcia fotografowania trójwymiarowego? O: Chociaż zdjęcia 3-D można uzyskać każdym aparatem (o ile obiekt jest nieruchomy), to najprostszym sposobem otrzymania odbitek stereoskopowych jest wykorzystanie kompaktowego aparatu cyfrowego FujiFilm Real 3D W1. W komplecie mozna kupić cyfrową ramkę 3D.
Slajdy ("analogowe") można naświetlać w aparatach Stereo Realist lub Kodak Stereo (popularnych niegdyś w USA) a także w bardziej popularnych produktach zza naszej wschodniej granicy (FED Stereo - czasami do kupienia na giełdach fotograficznych). Gotowe slajdy można oprawić samemu i oglądać w przeglądarce do slajdów lub prezentować szerszemu audytorium na ekranie ściennym. powrót
P: Czy to prawda, że można oglądać obrazy w trzech wymiarach bez przyrządów? O: Tak - dzięki metodom swoboglądu. powrót
P: Czy są książki dające dogłębną informację o 3-D? O: Dla początkujących dobra byłaby książka "Photographing in 3-D" (ang.). Bardziej zaawansowani znajdą wiele cennych informacji w "Stereo Photography" (ang.) autorstwa F. Waack'a. powrót
P: Czy można otrzymać obraz 3-D wyświetlając slajdy 3-D na ekranie? O: Tak. Wymaga to użycia specjalnego dwuobiektywowego rzutnika (lub pary jednakowych rzutników) z polaryzatorami ustawionymi przed obiektywami, srebrnego, metalizowanego (a nie białego!) ekranu oraz okularów polaryzacyjnych dla każdego widza. powrót
P: Czy do projekcji slajdów 3-D można użyć typowych rzutników karuzelowych? O: Tak. Para jednakowych rzutników może służyć do projekcji pary slajdów prawidłowo oprawionych w oddzielnych ramkach 5x5 cm. Dodatkowo potrzebne będą polaryzatory przed obiektywami rzutników, srebrny ekran oraz okulary polaryzacyjne dla widowni. powrót
P: Czy można istniejące zwykłe zdjęcia zamienić w trójwymiarowe?

O: Tak, choć nie jest to takie proste. Aktualnie oferowane programy do automatycznej zmiany zwykłych obrazów lub nawet filmów w wersję trójwymiarową są bardzo niedoskonałe (wbrew entuzjastycznym zapewnieniom producentów) ponieważ komputer po prostu nie jest w stanie skutecznie rozróżnić, co jest bliżej a co dalej.
Z kolei próby z dwoma identycznymi obrazami oprawionymi do oglądania stereoskopowego mogą dać obraz wydający się głębiej niż ramka (jak za oknem), ale w ramach sceny obraz będzie płaski :^(. powrót

P: Czy samodzielny montaż slajdów 3-D jest bardzo trudny? O: Nie! Wystarczy poznać metodę aby okazało się to bardzo łatwe. Opis jest dostarczany razem z większością naszych ramek. powrót
P: Gdzie można znaleźć informacje o klubach stereoskopowych na świecie? O: Aktualna lista wszystkich klubów na świecie znajduje się na witrynie Stereoscopy.com. Jedyną organizacją międzynarodową, zrzeszającą większość klubów lokalnych, jest International Stereoscopic Union z przedstawicielem w Polsce. powrót
P: Czy w internecie istnieje miejsce opisujące dokładnie zagadnienia 3-D? O: Po angielsku - proponuję "Short Course on 3-D Photography" obejmujący szeroki zakres zagadnień oraz linki do innych interesujących stron. powrót
P: Jakie są główne sposoby otrzymywania obrazów 3-D? O: W największym skrócie są to metody:
  1. Fotograficzna:
    • specjalny aparat dwuobiektywowy stereo
    • typowy aparat z obiektywem 3D lub z nasadką 3D na typowy obiektyw
    • pojedynczy, typowy aparat przesuwany między ujęciami Prawym i Lewym
    • dwa jednakowe, sprzężone aparaty
  2. Komputerowa:
    • w programach typu CAD lub raytracer należy zarejestrować dwa obrazy z wirtualnych kamer nieco przesuniętych względem siebie (o dystans ok. 30 do 50 razy mniejszy niż odległość między kamerą a najbliższym widocznym obiektem)
    • zakodowanie informacji o głębi w obrazach typu Magiczne Oko
    • niektóre programy, np. Fractint 19, mają możliwość rejestracji dwóch obrazów składowych (najczęściej w formie anaglifu)
  3. Malarska:
    • utworzenie dwóch obrazów o odmiennych perspektywach, tak jak robił to Salvador Dali
    • modyfikacja istniejących obrazów polegająca na przesuwaniu partii obrazu, które mają mieć inną głębokość
    • zastosowanie specjalnych przyrządów mechanicznych o dwóch pisakach

powrót

P: Jakie są główne sposoby oglądania obrazów 3-D? O: Oto krótkie zestawienie:
  1. Stereoskopy do obrazów płaskich (fotografie, druk, monitor):
    • lustrzane
    • soczewkowe
    • pryzmatyczne
    • soczewkowo-pryzmatyczne
  2. Przeglądarki do slajdów - od prostych plastikowych do "mercedesów": posiadających achromatyczne okulary z regulacją ostrości i rozstawienia oraz z własnym oświetlaczem.
  3. Okulary czerwono-niebieskie (lub -zielone) do anaglifów
  4. Systemy projekcyjne (wymagają okularów polaryzacyjnych u widzów oraz metalizowanego ekranu)
    • do slajdów
    • do obrazów z komputera
  5. Prezentacja na ekranie PC lub TV z zastosowaniem okularów LCD
  6. Gołym okiem, bez przyrządów (swobogląd, zezowanie):
    • równoległe ("prostogląd")
    • krzyżowe ("krzyżogląd") (TAK! TAK! TAK! to warto umieć!)

powrót

P: Czy stosowanie metod swoboglądu nie szkodzi oczom? Po kilku minutach ćwiczeń bolały mnie oczy! O: Metody swoboglądu nie są w najmniejszym stopniu szkodliwe dla oczu, poza przypadkami ciężkich wad i schorzeń wzroku. Co więcej, oglądanie stereopar bez przyrządów stosowane jest przez specjalistów zachodnich jako lecznicze ćwiczenie dla mięśni oka. Proszę jednak pamiętać, że tak jak inne ćwiczenia fizyczne stosowane w nadmiarze, mogą doprowadzić do zmęczenia i nawet bólu ćwiczonych mięśni. Jeśli więc jesteś zaniepokojony stanem swoich oczu, to przerwij te ćwiczenia lub przynajmniej odłóż je na później! powrót
P: Czy trudno nauczyć się oglądania zdjęć stereo bez przyrządów? O: Nie. Potrzeba jednak trochę wytrwałości i dokładnego stosowania się do przytoczonych porad. Często pomaga wsparcie osoby umiejącej już ogladać stereopary. Jeśli już raz się uda, to potem łatwo to powtórzyć. powrót